SÂłupek Interaktywny

Powoli staje siê ma³¹ tradycj¹, ¿e opisujemy jak coœ zrobiliœmy na potrzeby LHS.pl "od kuchni". S¹dzimy, ¿e takie luŸne urozmaicenie od sztywnej formy trzymanej na ³amach nie zaszkodzi, a wrêcz uœwiadamia PT Klikaczy, i¿ autorzy serwisu LHS.pl to te¿ ludzie, czasem wychodz¹cy z domowych pieleszy tylko po to, aby zrealizowaÌ coœ zwariowanego.

Bolesne poczÂątki...

- PomysÂł na sÂłupek interaktywny zrodziÂł siĂŞ praktycznie w momencie, w ktĂłrym poznaÂłem moÂżliwoÂści CGI i Perla, czyli zapewne koÂło roku 2000 - mĂłwi Tomek "Ciemny" CiemnoczuÂłowski, zaÂłoÂżyciel i administrator serwisu.
- Pierwowzorem s³upka by³a Interaktywna Galeria LHS, tworzona w czystym HTML (oko³o 50 plików .htm, które rêcznie wysz³y spod mojej klawiatury :) W pewnym momencie doszedlem po prostu do wniosku, ¿e trzeba by to wszystko uprz¹tn¹Ì i zautomatyzowaÌ. By³o te¿ sporo ³adnych zdjêÌ, które mo¿na by³o w pewien sposób powi¹zaÌ logicznie, ale do galerii siê po prostu nie nadawa³y. I tak powsta³ interaktywny s³upek kilometra¿owy, zapocz¹tkowany na ³amach LHS.pl.

- Z poczÂątku sÂłupek byÂł tworzony z zaÂłoÂżeniem, iÂż nie da siĂŞ tradycyjnÂą metodÂą fotografii analogowej sfotografowaĂŚ caÂłej LHS ze wzglĂŞdu na koszty i samÂą technologiĂŞ (wywoÂływanie, skanowanie, obrĂłbka... i straty jakoÂści z tym zwiÂązane), pozostawaÂłem wiĂŞc przy spontanicznym robieniu zdjĂŞĂŚ co ciekawszych miejsc szlaku - z reguÂły byÂły to zdjĂŞcia obiektĂłw inÂżynieryjnych.
Realizacja zadania, jakim byÂło wdroÂżenie pomysÂłu na sfotografowanie "na powaÂżnie" caÂłej LHS rozpoczĂŞÂła siĂŞ w 2003 r. juÂż 2h po zakupie aparatu cyfrowego (w koĂącu chrzest bojowy byÂł konieczny :) MateriaÂł ten byÂł jednak robiony testowo - na serwerze go nie znajdziecie.

- Potem ruszyliœmy spontanicznie i "z grubej rury" - opowiada Ciemny. - Raz mia³em ochotê wróciÌ ze S³awkowa na piechotê do Olkusza (16 km), nastêpnego dnia wyszed³em z za³o¿eniem dojœcia z Olkusza do Chrz¹stowic (13 km), a zaszed³em do Wolbromia (czyli 23 km). Innym razem zrobi³em trasê Kêpie - Je¿ówka (18 km), i tak dalej. Po dwóch miesi¹cach ze zdziwieniem (i momentami przera¿eniem te¿) stwierdzi³em, i¿ mam na dysku komputera przesz³o 85 km LHSu. Szkoda, bo mia³o byÌ 100 :)

Od tej pory wydarzenia zaczĂŞÂły siĂŞ toczyĂŚ coraz szybciej...

W chwili obecnej, gdy technologia cyfrowa posz³a naprzód i jest dostêpna praktycznie dla szarych ludzi, realizacja pomys³u udokumentowania LHS w postaci cyfrowej by³a mo¿liwa do zrealizowania stosunkowo niedu¿ymi kosztami (najwiêkszym wydatkiem by³y oczywiœcie aparaty cyfrowe, nie licz¹c kosztów samochodów i pozosta³ego sprzêtu :)). IloœÌ danych do obróbki jest mierzona w gigabajtach i tysi¹cach plików (sic!).

Co dwa aparaty to nie jeden

Jak ju¿ wspomnieliœmy, przez pó³ roku jaki pozosta³ do koùca 2003 Ciemny tak mocno testowa³ nowy aparat, ¿e zrobi³ ponad 85 km szlaku pomiêdzy S³awkowem a Jêdrzejowem. W 2004 r. kontynuowa³ dzie³o w ramach cyklicznych corocznych spotkaù LHS Team na Wy¿ynie Miechowskiej, pod robocz¹ nazw¹ "Charsznica".

Kiedy pod koniec roku 2004 redakcyjny kolega Tomasz "PilotHN" KuÂźniak wzbogaciÂł siĂŞ o aparat cyfrowy, wydarzenia nabraÂły tempa.
Okazja nadarzyÂła siĂŞ juÂż w lutym 2005 w drodze do ZamoÂścia, PilotHN przy asyÂście Krzycha (Krzysztof Bugaj) zaliczyli odcinek NiekrasĂłw - Most na WiÂśle (8 km) w zimowej scenerii. Aparat siĂŞ sprawdziÂł (i nie zamarzÂł, choĂŚ temperatura byÂła w granicach 10 stopni poniÂżej zera... brrrr...).
Mo¿na by³o zatem wzi¹œÌ siê za ten projekt na powa¿nie. Na poparcie postanowienia ekipa CM Olkusz zrobi³a na zimowo odcinek Klimontów - Koz³ów.

Warto wyjaœniÌ sk¹d wziê³o siê owo tajemne has³o "CM Olkusz" w treœci. Skrót CM oznaczacza na PKP Zak³ad Taboru, czyli popularnie mówi¹c - lokomotywowniê. Olkusz nie posiada tego typu obiektów kolejowych, ani na Szerokim Torze, ani normalnym. Jesteœmy doœÌ weso³¹ paczk¹ przyjació³, wiêc kiedyœ Krzychu (dla hecy) a póŸniej Pilot (kiedy sta³o siê jasne, ¿e to doskona³a reklama serwisu LHS.pl) nakleili na drzwi swoich "czterech kó³ek" logo LHS.pl Team. W ten sposób stworzyli (oczywiœcie z przymru¿eniem oka) teamowy "zak³ad taboru", i robocze wyra¿enie "CM Olkusz" wesz³o do codziennego u¿ycia w zespole redakcyjnym.

Od tej pory tworzenie sÂłupka przestaÂło byĂŚ juÂż spontanicznym przedsiĂŞwziĂŞciem, ale staÂło siĂŞ mniej lub bardziej starannie zaplanowanymi operacjami logistycznymi. Trzeba byÂło tylko uwzglĂŞdniĂŚ odcinek, szacowany czas, szczegĂłlnie jeÂśli byÂło siĂŞ uzaleÂżnionym od transportu kolejowego, a bywaÂło Âże i autobusowego.
Na pocz¹tek ch³opakom z Olkusza pozosta³o "po³ataÌ" brakuj¹ce odcinki w km 300-396. Im by³o nieco ³atwiej ni¿ Ciemnemu (mieszkaj¹cemu na codzieù w £odzi), gdy¿ LHS przebiega przez Olkusz w km 377, a wiêc w koùcówce linii, jak równie¿ ze wzglêdu na przebieg linii normalnotorowej (wzd³u¿ LHS i mo¿na by³o przemieszczaÌ siê poci¹giem osobowym, co dla jednosobowych wypadów jest doœÌ wygodne). Dodatkowo Krzychu by³ zmotoryzowany (i oznakowany), wiêc czasem robili z Pilotem dalsze wyjazdy.

Z ka¿dym miesi¹cem przybywa³o zdjêÌ zrobionych przez kolegów z Olkusza, zw³aszcza ¿e Pilot ju¿ w po³owie roku dysponowa³ w³asnym pojazdem. Móg³ wiêc w pojedynkê zapuszczaÌ siê dalej od domu, gdzie na miejscu dzia³aù przemieszcza³ sie poci¹giem. Jak na ironiê zdjêcia by³y wykonywane od koùca linii - czyli od S³awkowa. Na odcinku Bukowno-Przymiarki - Potok k. Jêdrzejowa mo¿na poci¹giem osobowym dotrzeÌ w niemal ka¿de miejsce na szlaku, z niewielkim rozstaniem z LHS na odcinku Charsznica - Koz³ów. Jednak ¿eby dostaÌ siê np. z Olkusza do mijanki £¹czyn (£c), trzeba dojechaÌ poci¹giem do Jêdrzejowa, a nastêpnie PKS-em do Ludwinowa (gdzie de facto znajduje siê mijanka £¹czyn).
Tak w³aœnie jednoosobowo powsta³ odcinek £¹czyn - Sêdziszów Pó³nocny (SP - obecnie Sd LHS).

Pierwsze 100 km, jakie zosta³y w pe³ni zamkniête, to w koùcu ostatnia setka LHSu (km 296,0 - 394.6, maj 2005). Na dalsze odleg³oœci korzystanie z transportu publicznego okaza³o siê jednak bardziej uci¹¿liwe i koniecznoœci¹ sta³o siê zapewnienie go we w³asnym zakresie.

Cztery koÂła, dwie nogi

NastaÂł czas wypraw samochodowych.
Dotarcie do wielu miejsc, gdzie linia biegnie rĂłwnolegle do toru normalnego staÂło siĂŞ po prostu niemoÂżliwe, choĂŚby z powodu zawieszenia lub ograniczenia na kolei do minimum ruchu osobowego. Czyli jak to siĂŞ na PKP mawia: "NiedasiĂŞ" :)))
Drugim zagadanieniem, które zadecydowa³o o u¿yciu samochodu by³a logistyka. W latach 1999-2002 kilkudniowe wêdrówki po LHS - zwane roboczo z angielska LHS Camp, mia³y tê wadê, i¿ jedynymi œrodkami transportu jakie stosowaliœmy by³y w³asne nogi i kolej. Baga¿ w takim wypadku by³ istotn¹ i najbardziej daj¹c¹ siê we znaki spraw¹ - jedzenie, wodê, ubrania, œpiwór, karimatê, namiot i sprzêt do nagrywania i fotografowania nosi³o siê na w³asnych plecach. Po przejœciu kilkunastu kilometrów po torach w upale, maj¹c na plecach kilkadziesi¹t kilogramów (rekordem by³o zrobienie odcinka Bojanów - Padew Narodowa w ci¹gu jednego dnia z kilkudziesiêcioma kilogramami baga¿u na plecach), cz³owiek by³ wyczerpany. Przy robieniu s³upka g³ówne za³o¿enie polega³o na minimalizacji baga¿u podrêcznego (œwietnie siê to sprawdzi³o podczas wykonywania pilota¿owego odcinka Olkusz - Wolbrom) i samochód idealnie nadawa³ siê tego celu.

Wyprawy mo¿na w zasadzie podzieliÌ na typowe jednodniowe (lub weekendowe) wypady "na s³upki" do kilkudniowych - wspomnianych wy¿ej Campów. Ekipa CM Olkusz operowa³a w odleg³oœci do 200 km od domu i zapuszcza³a siê nawet w okolice Bojanowa (km 168). D³u¿sze wyjazdy (z regu³y na wschód od Wis³y - najczêœciej by³a to Zamojszczyzna i Roztocze) odbywa³y siê z udzia³em (obowi¹zkowym) niezmotoryzowanego kolegi Ciemnego, który ze wzglêdu na odleg³oœÌ dziel¹c¹ go od LHS nie móg³ uczestniczyÌ w ka¿dym "s³upkowaniu". Do³¹czali do nas równie¿ pozostali koledzy (i kole¿anki) , którzy dotrzymywali nam towarzystwa.

Tu wypada wspomnieÌ, i¿ ca³a dokumentacjê fotograficzn¹ wykonano w ca³oœci przemierzaj¹c poszczególne odcinki linii na piechotê, choÌ w spó³ce zarz¹dzaj¹cej lini¹ LHS podejrzewano ekipê dokumentacyjn¹ o wynajmowanie drezyny do tego celu.

Kierowco, wody dajcie!

Niemniej wa¿n¹ rolê od osoby robi¹cej zdjêcia mia³a osoba asystuj¹ca - kierowca (zazwyczaj by³ nim Krzychu - niezast¹piony w tej roli). Jego zadaniem by³o zabezpieczanie id¹cego po torach. Samochód zapewnia³ zaopatrzenie np. w urz¹dzenia do zrzutu materia³u z aparatu (laptop, databank, zapasowe akumulatory), czy napoje - szczególnie w gor¹ce dni. Id¹c na tory zabiera siê w sumie podstawowe i niezbêdne rzeczy typu aparat, urz¹dzenia ³¹cznoœci - radio (telefon na zapas), i... obowi¹zkowo (!) pomaraùczow¹ kamizelkê lub ostatnio pomaraùczow¹ koszulkê LHS.pl (hit sezonu 2006 :)))

 

Kierowca zapewnia teÂż kontakt - bezpoÂśredni, telefoniczny (SMS) lub ostatnimi czasy radiowy. Z reguÂły ustawia siĂŞ na nastĂŞpnym punkcie spotkania w odlegÂłoÂści 2-3 km i moÂże poinformowaĂŚ, np. o zbliÂżajÂącym siĂŞ pociÂągu, co daje fotografujacemu czas na usuniĂŞcie siĂŞ ze szlaku i przy okazji znalezienie miejsca na odpowiednie ustawienie siĂŞ do typowych zdjĂŞĂŚ kolejowych.

PilotHN: OczywiÂście nie jestem robotem i zrobienie szlaku powyÂżej 10 km daje siĂŞ odczuĂŚ w przede wszystkim w nogach. Dlatego teÂż od czasu do czasu zamieniamy siĂŞ rolami i na szlak wychodzi Krzychu, co daje podwĂłjne korzyÂści: Ja odpoczywam (przemieszczajÂąc siĂŞ w samochodzie), a Krzychu fotografuje szlak, przez co nabiera wprawy i robi coraz lepsze zdjĂŞcia :)
Fotografowanie szlaku nie jest prost¹ spraw¹, ma bowiem swoj¹ specyfikê i technikê, co sprawa pewn¹ trudnoœÌ, szczególnie pod s³oùce. Zdjêcia robi siê w obie strony o ró¿nych porach, wiêc chc¹c zrobiÌ jak najwiêcej nie za bardzo mamy mo¿liwoœÌ wyboru pory dnia, kiedy oœwietlenie jest najlepsze, szczególnie, ze kierunek szlaku te¿ siê zmienia. Zaawansowani fotoamatorzy i wzwy¿ wiedz¹ o co chodzi, pocz¹tkuj¹cy musz¹ sami próbowaÌ a¿ stan¹ siê zaawansowanymi ;).

Szefie, grafik prosimy!

Ekipa redakcyjna wypracowa³a sobie swoisty harmonogram interaktywizacji linii. 2-3 razy w roku staramy siê pojechaÌ wiêksz¹ grup¹, przy okazji odwiedziÌ ciekawsze miejsca na LHS... Regu³¹ jest, ¿e wypad na wschód od Wis³y to wiêkszy wyjazd, a na Roztocze i Zamojszczyznê w szczególnoœci. Dlatego te¿ planowanie takich wypraw przewa¿nie koordynuje kolega Ciemny. Taka wyprawa z koniecznoœci staje siê powa¿n¹ operacj¹ strategiczno-logistyczn¹, której planowanie rozpoczyna siê nierzadko pó³ roku wczeœniej (urlopy!). Ostatecznie jedzie siê nie tylko "zaliczyÌ" kawa³ek linii, ale równie¿ wypocz¹Ì z dala od smrodu wielkich miast :). Jak to siê potocznie mawia "do³adowaÌ akumulatory", a tak¿e pozachwycaÌ siê piêknem przyrody, krórego wschodnia czêœÌ Polski ma naprawdê sporo.

PodstawowÂą rzeczÂą, ktĂłra jest brana pod uwagĂŞ przy organizowaniu wyjazdu "na sÂłupki", jest kilometraÂż szlaku, ktĂłry ma ostaĂŚ udokumentowany. Plan obejmuje poszczegĂłlne odcinki na kaÂżdy dzieĂą. Do takiej ramĂłwki ustawia siĂŞ noclegi, w zaleÂżnoÂści od pory roku i odcinka. PrzewaÂżnie nocujemy na kwaterach prywatnych i tanich pensjonatach, latem rĂłwnieÂż w namiotach w pobliÂżu linii. Ciekawsze biwaki zapewne wkrĂłtce opiszemy :)

Niestety, ambitne nieraz plany najczêœciej psu³a pogoda, dzia³o siê tak szczegó³nie w przypadku wyjazdów na Roztocze i Zamojszczyznê. Z tej g³ównie przyczyny s¹ to do tej pory najubo¿sze w fotografie tereny. St¹d te¿ trzymanie siê œciœle planów "s³upkowania" nie ma sensu, podobnie jak zak³adanie wiêcej ni¿ 10-15 km dziennie na osobê. Czasem nadrobi siê plan i na drugi dzieù jest czas na inne atrakcje, czasem zrobi siê mniej i trzeba to uzupe³niÌ w nastêpne dni i zrezygnowaÌ z zaplanowanych innych zajêÌ. Jednak nic na si³ê. Jeœli nie teraz to kiedyœ, œwiat siê nie koùczy.

Podczas takich wyjazdów s³upek by³ robiony na ogó³ przez 3 osoby - zdjêcia robili dwaj Tomkowie, Krzysiek ubezpiecza³ i koordynowa³ po³o¿enie obu fotografuj¹cych (ka¿dy mia³ do zrobienia na ogó³ odcinek 4-5 km). Takie rozwi¹zanie dawa³o optymaln¹ szybkoœÌ tworzenia dokumentacji fotograficznej szlaku, mia³o te¿ swoje minusy - w przypadku za³amania pogody trzeba by³o przerywaÌ zdjêcia. Wystarczy umiarkowane zachmurzenie, aby zdjêcia wysz³y bure i pozbawione szczegó³ów. Powstawa³y w ten sposób "dziury", których z uwagi na utrzymuj¹c¹ siê aurê i brak czasu podczas tego samego wyjazdu nie da³o siê ju¿ uzupe³niÌ. Koszty takiej przerwy s¹ spore, po pierwsze tracimy czêsto ca³y dzieù zdjêciowy, po drugie kilometry lec¹, a paliwo (podobnie jak i ca³e nasze zwariowane przedsiêwziêcie pod nazw¹ LHS.pl) finansujemy z w³asnych œrodków, wiêc nie jesteœmy szczêœliwi jeœli pogoda psuje nam szyki. Do plusów mo¿na zaliczyÌ fakt, ¿e inni uczestnicy wypadu mieli czas na zajêcie siê w³asnymi zdjêciami, uzupe³nienie zaopatrzenia, czy przygotowanie grilla...

Ruchomy grill, prêdkoœÌ zap³onu: 60 km/h

Z pewnym grillem wysz³a niez³a historia, bowiem po przerwaniu zdjêÌ i nieudanej próbie rozpalenia grilla gdzieœ w okolicy mijanki Mi¹czyn, zaczê³o kropiÌ. Z uwagi na deszcz i coraz silniejszy wiatr nikt z nas nie mia³ ochoty d³u¿ej pozostawaÌ w tym miejscu, a tym bardziej pichciÌ kie³basek. Jedynym sensownym wyjœciem wydawalo siê wróciÌ do Zamoœcia i próbowaÌ szczêœcia przy motelu gdzie mielismy noclegi, co te¿ uczyniliœmy. Jako, ¿e szkoda by³o wyrzucaÌ œwie¿y wêgiel dopiero co nas¹czony rozpa³k¹, a misa grilla by³a ju¿ nagrzana, trzeba by³o wymyœliÌ sposób przetransportowania go do Zamoœcia bez czekania a¿ ostygnie. Kolega Dresiarz (Jacek Dressler) zabra³ zatem do samochodu ca³y grill (bez nó¿ek) na kartonowym pud³e na kolana. Po kilku kilometrach jazdy przy za³¹czonych nawiewach, grill... zacz¹³ siê rozpalaÌ (sic!). Kiedy ekipa dotar³a do Zamoœcia, wêgiel w palenisku mo¿e nie by³ gor¹cy, ale na pewno mocno ciep³y, ¿e rêk¹ nie da³o siê go dotkn¹Ì. Wystarczy³o nieco mocniej podmuchaÌ by grill rozpali³ siê na dobre.

Halo HedwiÂżyn, juÂż was widzimy

Na wypady samochód zazwyczaj by³ wyposa¿any w nieco "mocniejsze" radio przewoŸne i lepsz¹ anten¹ ni¿ rêczne radiotelefony, wiêc kierowca, jeœli nie mia³ innych wyznaczonych zadaù (np. zaopatrzenie), ustawia³ siê gdzieœ pomiêdzy fotografuj¹cymi i w razie potrzeby by³ radiow¹ stacj¹ przekaŸnikow¹. Nale¿y bowiem zauwa¿yÌ, ¿e odleg³oœÌ miêdzy poszczególnymi osobami by³a spora, i mimo i¿ przebywali w otwartym terenie nierzadko mieli problemy z nawi¹zaniem ³¹cznoœci przez rêczne radiotelefony. Podobnie jest z ³¹cznoœci¹, jeœli zak³adamy przejœcie odcinka w dwie osoby z przeciwnych kierunków.

Tak by³o na odcinku Szozdy (Kanion) - Bilgoraj. Ciemny i Dresiarz poszli na zachód z Kanionu, PilotHN zosta³ wywieziony do Bi³goraja, sk¹d rozpocz¹³ wêdrówkê od wschodniego semafora wjazdowego stacji w kierunku granicy. Spotkanie nast¹pi³o w okolicy Hedwi¿yna. Krzychu (za kó³kiem i na 4 innych) s³u¿y³ jako zaplecze ko³owe i radioprzekaŸnik, poœrednicz¹c w rozmowach o naszych pozycjach, jad¹cych poci¹gach i... uzgadniaj¹c miejsce przekazania lodów, które kupi³ gdzieœ po drodze :).

Warto dodaĂŚ, Âże plan sfotografowania tego odcinka powstaÂł spontanicznie, bowiem przyjeÂżdÂżajÂąc do Kanionu rano pogoda nie dawaÂła szans na dzieĂą zdjĂŞciowy. OkoÂło 15:00 kiedy mielismy wracaĂŚ juÂż do ZwierzyĂąca, gdzie byÂła baza noclegowa, zaczĂŞÂło siĂŞ przejaÂśniaĂŚ, naprĂŞdce wymyÂśliliÂśmy plan dziaÂłaĂą i "rzutem na taÂśmĂŞ" przystÂąpilismy do zdjĂŞĂŚ.

Kilometrowe skoki

Podczas letniego campu 2005, ekipa liczy³a tylko 2 osoby: Ciemny i PilotHN. Poniewa¿ Ciemny sta³ siê szczêœliwym posiadaczem dokumentu uprawniaj¹cego do prowadzenia czteroko³owych pojazdów mechanicznych do 3,5 t. wiêc mozna by³o nieco przyspieszyÌ s³upkowanie, dziel¹c siê zadaniami po równo (na dwa aparaty) i zmieniÌ system na tzw. skoki. System polega³ na tym, ¿e drugi z fotografuj¹cych oddala³ siê 2-3 km od miejsca, w którym rozpocz¹³ ten pierwszy i podawa³ mu przez radio swoj¹ pozycjê (kilometra¿ linii).

ByÂł to zazwyczaj przejazd kolejowy, zza ktĂłrego rozpoczynaÂł marsz i gdzie parkowaÂł samochĂłd w w niewielkiej odlegÂłoÂści (dlatego na niektĂłrych zdjĂŞciach zobaczycie charakterystycznego czerwonego VW Golfa zaparkowanego przy torach). Pierwszy z nich dochodziÂł do podanego miejsca i samochodem przemieszczaÂł siĂŞ nastĂŞpne 2-3 km dalej, gdzie po dotarciu do jakiegoÂś charakterystycznego punktu w pobliÂżu szlaku kolejowego, pozostawiaÂł autko i wchodziÂł na tor, oczywiÂście podajÂąc przez radio pozycjĂŞ rozpoczĂŞcia i miejsce pozostawienia pojazdu (jeÂśli nie byÂł widoczny ze szlaku). I tak na zmianĂŞ. Potrzebne byÂły tylko 2 zestawy kluczykĂłw, ale to nie problem przecieÂż...
Podczas tego wyjazdu takim sposobem sfotografowaliœmy szlak Szczebrzeszyn (Sc LHS)- Zawada (Zd), ZamoœÌ Bortatycze (ZB) - Jaros³awiec (Jr) i w przerwie pomiêdzy pilotowaniem ekipy telewizyjnej TVN Turbo - odcinek Zawada - ZamoœÌ Botratycze .

System pozwoli³ na lepsze roz³o¿enie si³ - czterokilometrowy odcinek robi siê ok. pó³ godziny (o ile nie ma postojów przez œwiat³o), póŸniej mozna daÌ nogom odpocz¹Ì podczas jazdy i pokrzepiÌ siê ch³odnym napojem z turystycznej lodówki. Pomimo, ¿e wieczorami planuje siê marszrutê na nastêpny dzieù, mo¿na na bie¿¹co sprawdzaÌ na mapie dogodne drogi, œcie¿ki i odleg³oœci (na oko, 1km przy skali mapy 1:100 000) i dokonaÌ zmiany na mo¿liwie ustalonym dystansie, ¿eby partner siê zbytnio nie forsowa³. Ponadto cz³onkowie ekipy s¹ przez ca³y czas w zasiêgu ³¹cznoœci radiowej. No i czynnik pogodowy: gdy nadci¹gn¹ chmury, mo¿na przerwaÌ zdjêcia maj¹c gotowy w ca³oœci przebyty odcinek bez tzw. "dziur". Jeœli chmura sobie pójdzie i zanim nadci¹gnie nowa, mo¿na siê na nowo rozstawiÌ na szlaku. Jeœli chmury postanowi¹ dotrzymaÌ towarzystwa na d³u¿ej, jest do zrobienia dziewiczy odcinek w ca³oœci nastêpnym razem, bez potrzeby powrotu by "za³ataÌ dziury". Tak by³o w sierpniu 2006 na odcinku Raczyce - Chmielnik - Go³uchów, gdzie chmury da³y ostro popaliÌ, jednak nie uprzedzajmy faktów.

Polskie drogi

Oczywiœcie bez szczegó³owych map taka operacja by³aby bardzo utrudniona, choÌ mo¿liwa, ale poch³oniê³a na pewno wiêcej czasu na znalezienie w³aœciwej drogi, nierzadko by³a to droga gruntowa albo wrêcz leœna przecinka. Doskonale sprawdzaj¹ siê mapy w skali 1:100 000 (uwaga! kryptoreklama! :) wydawnictwa WZKart. Dziêki temu znamy niemal ka¿d¹ drogê i œcie¿kê dojazdow¹ w pobli¿u toru na ca³ej d³ugoœci linii (sic!). Nie zawsze jednak to co jest na papierze pokrywa siê z tym co jest w rzeczywistoœci. Tak by³o, choÌby na odcinkach Bojanów - Nowa Dêba - Durdy podczas Campu w sierpniu 2005. Z koniecznoœci wyd³u¿aliœmy odcinki, gdy¿ linia przebiega przez wiêksze kompleksy leœne, trudny i malo przejezdny teren, choÌ porównuj¹c leœne œcie¿ki do niektórych polnych, te pierwsze by³y ca³kiem komfortowe. Terenówki jeszcze siê nie dorobiliœmy, choÌ bywa³o ¿e... "ale to ju¿ inna historia" - jak mawia³ Kipling :).
I tutaj znów ostatnie s³owo powiedzia³y chmury, bowiem w planach by³o dojœcie do przeprawy mostowej przez Wis³ê, a zatrzymaliœmy siê 5 km przed Wol¹ Baranowsk¹ (WBa). Ostatecznie ekipa CM Olkusz zamknê³a ten odcinek we wrzeœniu tego samego roku.

Koùcz waœÌ, wstydu oszczêdŸ!

Sierpieù i wrzesieù 2005 sprawi³ ¿e licznik kilometrów krêci³ sie doœÌ mocno i przyniós³ spor¹ iloœÌ materia³u. Zaledwie dwa tygodnie po letnim Campie, niezmordowany duet Krzychu - Pilot (choÌ podejrzewamy, ¿e to tego drugiego bardziej nogi bola³y :) podczas weekendowego wypadu z namiotem dokoùczyli wspomniany wy¿ej odcinek Durdy - Wola Baranowska - Most na Wiœle, oraz drugiego dnia Wis³a - Niekrasów (Nk - mijanka odbudowana w 2006 r.) - Rytwiany, by za kolejne dwa tygodnie doci¹gn¹Ì s³upek przez Staszów Po³udniowy (Stp) do Grzybowa (Gb).

LHS co prawda koĂączy siĂŞ stacjÂą SÂławkĂłw PoÂłudniowy, ale szeroki tor nie. Na zachodniej gÂłowicy stacji rozwidla siĂŞ na 3 bocznice (wg R1 - tory specjalnego przeznaczenia). Na przeÂłomie sierpnia i wrzeÂśnia Pilot postanowiÂł w pojedynkĂŞ zaliczyĂŚ rĂłwnieÂż te trzy odcinki: Baza PrzeÂładunku Rud - 4,7 km), CHL/CZH (nazwy funkcjonujÂą rĂłwnolegle - Centrum Handlowo-Logistyczne znajduje siĂŞ na terenie Centrali Zaopatrzenia Hutnictwa) - 1,9 km oraz Polski Gaz (d. Topgas) - 2,1 km.

We wrzeœniu 2005 r. Ciemny z Pilotem wybrali siê na d³ugi weekend (od czwartku do soboty) z zamiarem sfotografowania odcinka od Niska do Bi³goraja. Uda³o siê to dopiero w kolejnym dniu, pierwszego dnia zdjêciowego pocz¹tkowo œwieci³o piêkne s³oùce, lecz niebo zachmurzy³o siê praktycznie w godzinê po wejœciu z aparatami na tory. Uda³o siê zrobiÌ jedynie 5 km od Niska do Zarzecza (do Huty Derêgowskiej zabrak³o nieca³ych 2,5 km). Nastêpnego dnia miêliœmy zaplanowane dalsze 20 km (po 10 na g³owê), i dzieù póŸniej tak samo. Szybko siê jednak okaza³o, ¿e tego drugiego dnia (sobota) dostaliœmy zaproszenie od Drogowców (firma TORREMS - pozdrawiamy!) na roboty na szlaku w pobli¿u mijanki Huta Derêgowska (HD).

Zosta³a zaplanowana wymiana przejazdu nieopodal mijanki z kompleksow¹ wymian¹ podtorza. Efekt by³ piorunuj¹cy - w pi¹tek korzystaj¹c ze s³onecznej pogody zrobiliœmy szlak od Bi³goraja do Huty Derêgowskiej (35 km) wraz z brakuj¹cymi 2 km z ma³ym hakiem w kierunku Sanu. Noc spêdziliœmy na torach, a œciœlej - dziêki uprzejmoœci ekipy drogowej spaliœmy w jednym z ich wagonów mieszkalnych stoj¹cych na Szerokim Torze mijanki HD. W sobotê zrobiliœmy obszerny fotoreporta¿ z prac i wróciliœmy do domów. Plan zosta³ wykonany z nawi¹zk¹, a sta³o siê tak g³ównie za spraw¹ wspania³ej (z nielicznymi wyj¹tkami) pogody. By³o niemal bezchmurnie, wrzeœniowe s³oneczko, które ju¿ tak mocno nie grza³o, a system krótkich skoków (SKS) przeszed³ test w warunkach bojowych i sprawdzi³ siê doskonale.

2006, czyli dopeÂłniamy dzieÂła

Do peÂłni szczĂŞÂścia brakowaÂło na sÂłupku pierwszych kilkudziesiĂŞciu kilometrĂłw na wschodzie, gdzie LHS zaczyna swĂłj bieg. Na osÂłodĂŞ byÂł jedynie dwukilometrowy odcinek od Granicy PaĂąstwa do semafora wjazdowego stacji HrubieszĂłw Towarowy, a potem byÂła dÂługa dziura aÂż do JarosÂławca. PrĂłby wykonania zdjĂŞĂŚ tego szlaku miaÂły miejsce juÂż 2 lata wstecz, niestety za kaÂżdym razem nasze plany krzyÂżowaÂła pogoda lub czynnik ludzki (o tym w dalszej czĂŞÂści tekstu).

Ostatecznie udaÂło siĂŞ podczas wyprawy na ZamojszczyznĂŞ w maju 2006. Pierwszego dnia zdjĂŞciowego pogoda dopisaÂła Âśrednio, czasem trzeba byÂło robiĂŚ nawet kilkunastominutowe przerwy czekajÂąc na ÂświatÂło. Efekt byÂł taki, Âże resztĂŞ zdjĂŞĂŚ trzeba byÂło zrobiĂŚ nastĂŞpnego dnia (na szczĂŞÂście nie byÂł to ostatni dzieĂą wyjazdu).

Chmury: "Ostatnie sÂłowo naleÂży do nas"

W czerwcu i lipcu ekipa olkuska podczas jednodniowych sobotnich/niedzielnych wypadów zaliczy³a szlak £¹czyn - most na Nidzie - Go³uchów (G³). Czêœciowo sta³o siê tak za spraw¹ gry hazardowej o tajemniczej nazwie "rzut monet¹". Hazard zagoœci³ w ISK na skutek wczeœniejszej weekendowej wyprawy, kiedy uda³o siê tylko zrobiÌ 5 km na wschód od £¹czyna, póŸniej chmury objê³y rz¹dy na niebie. Szkoda :(
Kiedy nastĂŞpnym razem wyruszyli, mieli plan awaryjny polegajÂący na zaliczeniu jakiejÂś trasy kolejowej krakowskimi szynobusami, gdyby aura nie dopisaÂła. Pogoda z rana jakoÂś nie mogÂła siĂŞ wyklarowaĂŚ, wiĂŞc rzucili monetÂą.
WygraÂła LHS! Chmury prawdopodobnie uznaÂły ten wynik za waÂżny, wiĂŞc do czasu dotarcia do miejsca, gdzie panowie ostatnim razem przegrali z pogodÂą, podjĂŞÂły decyzjĂŞ o przeszkadzaniu w zdjĂŞciach komuÂś innemu i zniknĂŞÂły. PozwoliÂło to na dotarcie aÂż do zachodniej gÂłowicy GoÂłuchowa.

Ostatnia wiĂŞksza wyprawa typu camp 2006 miaÂła na celu dokumentacjĂŞ odcinka GrzybĂłw (Gb) - Raczyce (Rc) - Chmielnik - GoÂłuchĂłw. Ekipa wystartowaÂła z Grzybowa (a dokÂładniej km 241.0) i bez wiĂŞkszych postojĂłw (choĂŚ chmurki przypomniaÂły o sobie) dotarliÂśmy do mijanki Raczyce. Bezproblemowe przejÂście przez mijankĂŞ (w przeszÂłoÂści bywaÂło inaczej, o czym poniÂżej) zakoĂączyÂło pierwszy dzieĂą zdjĂŞciowy. NastĂŞpnego dnia wystartowaliÂśmy z Raczyc i do poÂłudnia udaÂło siĂŞ zrobiĂŚ nieco ponad 4 km.

PóŸniej zaczê³a siê zabawa w berka z chmurami, które licznie nadci¹gnê³y od pó³nocy. Jako, ¿e dalej na zachód niebo by³o czystsze, postanowiliœmy spróbowaÌ szczêœcia od Chmielnika w kierunku wchodnim. Pogoda wykaza³a siê jednak du¿a z³oœliwoœci¹, i do zamkniêcia odcinka brak³o... 900 m :(. Do wieczora zachmurzenie utrzymywa³o siê, wiêc maj¹c dzieù w zapasie postanowiliœmy przenocowaÌ na biwaku maj¹c nadziejê na zakoùczenie nastêpnego dnia.

Nazajutrz pogoda zaczê³a ostro graÌ w ciuciubabkê, bowiem podczas jazdy na niedokoùczony odcinek, chmury od razu zasnu³y niebo. Oczekiwaliœmy do po³udnia, a¿ niebo siê nieco przeczyœci, ale nic z tego. Wróciliœmy nad jeziorko nieopodal Chmielnika (gdzie biwakowaliœmy przez 2 noce), by wyruszyÌ dopiero po godzinie 16, bowiem œwiat³o rokowa³o jakieœ nadzieje. DoœÌ szybko uwinêliœmy siê z brakuj¹cym kawa³kiem i pognaliœmy z powrotem do Chmielnika, by podj¹Ì marsz do Go³uchowa. Pierwsze pó³ trasy zrobiliœmy bez postojów, póŸniej zaczê³y siê schody. W œrodku lasu ³apa³y nas chmury, wiêc posuwaliœmy siê w iœcie ¿ó³wim tempie: 2-3 s³upki, 15 min (œrednio) postoju.
OkoÂło godziny 19:20 zapadÂła decyzja zamkniĂŞcia odcinka bez wzglĂŞdu na ÂświatÂło. SÂłoĂące i tak chowaÂło siĂŞ za horyzontem, wiĂŞc tak czy owak trzeba bylo siĂŞ zbieraĂŚ do domu - z materialem zdjĂŞciowym czy bez. Poza tym byÂła to jedyna droga powrotu do GoÂłuchowa.
CaÂły szlak Raczyce - GoÂłuchĂłw z pewnoÂściÂą powtĂłrzymy innym razem przy bardziej sprzyjajÂących warunkach.

Ewolucja Niekrasowa - tu teÂż trzymaliÂśmy rĂŞkĂŞ na pulsie

PóŸniej od czasu do czasu wizytowaliœmy mijankê Niekrasów (Ni), poniewa¿ prace przy jej odbudowie trwa³y i jej obraz zmienial siê doœÌ szybko. Dokonywali tego: Bartek "111" Samojeden, (nasz œwie¿y teamowy nabytek), PilotHN oraz Krzychu, który ³¹czy³ przyjemne z po¿ytecznym i zatrzymywal siê na zdjêcia przy okazji podró¿y s³u¿bowych.

PrzejechaliÂśmy kilka tysiĂŞcy kilometrĂłw...

...spaliliÂśmy wiĂŞcej ropy niÂż gagarin na "setkĂŞ", i... zdarliÂśmy kilka par butĂłw...
Przemierzanie pieszo dÂłuÂższych odcinkĂłw nawierzchni kolejowej ma swoje minusy, ktĂłre dajÂą siĂŞ odczuĂŚ na szlaku. Po przejÂściu kilku km w upalny dzieĂą daje siĂŞ odczuĂŚ zmĂŞczenie, mimo Âże marsz odbywa siĂŞ w mocnych i wygodnych butach, bez nich lepiej nie wyruszaĂŚ na szlak.
PilotHN: Nawierzchnia kolejowa to zabójstwo dla wiêkszoœci butów. Ostry t³uczeù daje siê im mocno we znaki. Nie inaczej by³o z obuwiem trekkingowym (do ³a¿enia po górach) pewnej (krajowej) znanej firmy produkuj¹cej sprzêt sportowy (nazwa dla zainteresowanych). By³y bardzo wygodne (i doœÌ drogie), ale chyba producent nie przewidzia³ u¿ytkowania ich na LHS! :) Nim przeszed³em 60 km, podeszwy zdar³y siê, boki porozkleja³y... S³owem - buty nadawa³y siê na œmietnik, a producent nie chcia³ s³yszeÌ o reklamacji... :( Nauczony doœwiadczeniem obecnie u¿ywam (jeszcze dro¿szych od poprzednich) górskich butów na twardej wibramowej podeszwie i po zrobieniu podobnego dystansu maj¹ tylko niewielkie œlady u¿ytkowania (poza zabrudzeniami od oleju kreozotowego z podk³adów :) I najwa¿niejsze: S¹ wygodne i nie odczuwam zbyt mocno trudów chodzenia po torach.

Ciemny: Obecnie wszystkie kupowane przez cz³onków teamu buty s¹ oceniane pod k¹tem przydatnoœci do chodzenia nie tylko "na codzieù", lecz tak¿e na torach. Okreœlenie "obuwie testowane na LHS" wesz³o nawet do u¿ytku wewn¹trz zespo³u redakcyjnego. Jeœli obuwie danej firmy nie jest w stanie wytrzymaÌ kilkukilometrowego spaceru po t³uczniu - nastêpnym razem wybieramy inn¹. Absolutnym hitem okaza³y siê welurowe pó³buty firmy Helios, które sumarycznie wytrzyma³y ponad 150 km przejœcia szlakiem po t³uczniu. Zniszczy³y siê po kilkuletnim u¿ytkowaniu... podczas remontu mieszkania.

A na deser... Âśmietanka.

Do czasu, kiedy caÂłe przedsiĂŞwziĂŞcie, jakim jest ISK nie wychodziÂło poza zakres pojedynczych zdjĂŞĂŚ wykonywanych "przy okazji" fotografii pociÂągĂłw, obiektĂłw inÂżynieryjnych, itp. nie byÂło konieczne bezpoÂśrednie przebywanie na torze. Kiedy w roku 2003 "sÂłupek" wszedÂł w fazĂŞ fotografii cyfrowej, wĂŞdrĂłwki po osi toru staÂły siĂŞ koniecznoÂściÂą. Dla osĂłb postronnych osoby robiÂące cokolwiek dziwne czynnoÂści co 100 m toru budziÂły powszechne zainteresowanie.

Aparaty fotograficzne jakie posiadamy nie wygl¹daj¹ jak typowe aparaty fotograficzne, maj¹ bowiem kszta³ litery L (patrz zdjêcie obok) i na tamte czasy by³y w Polsce rzadkoœci¹. Kiedyœ z tego powodu doszlo do zabawnej sytuacji: Kolega Ciemny (w ramach testów œwie¿o zakupionego sprzêtu) szed³ ze S³awkowa do Olkusza. Po zachodniej stronie stacji Bukowno (Bo) jest przejazd drogowy (lub jak kto woli - kolejowy). Dró¿nik, widz¹c w upalny dzieù id¹cego torem cz³owieka w pomaraùczowej kamizelce z logo LHS (.pl!), poczêstowa³ go wod¹ mineraln¹. Zapewne aparat wyda³ mu siê jakimœ sprzêtem geodezyjno-pomiarowym, w ka¿dym razie czymœ innym ni¿ aparat fotograficzny, wiêc nie pytaj¹c o nic poinformowa³ dy¿urnego ruchu o obecnoœci pracownika na szerokim torze. Ciemny postanowil nie wyprowadzaÌ go z b³êdu, by³a to doskona³a okazja do "legalnego" udokumentowania mijanki Bukowno.

Podobna sytuacja miaÂła miejsce w Olkuszu w chwilĂŞ po zakoĂączeniu zdjĂŞĂŚ - przypadkowi przechodnie pytali po co sÂą robione zdjĂŞcia torĂłw, czy moÂże szykuje siĂŞ jakiÂś remont, itp. OdpowiedÂź jaka zostaÂła im udzielona przez Ciemnego - "Dokumentacja fotograficzna szlaku Linii Hutniczej-Szerokotorowej do celĂłw archiwalnych" - wywoÂłaÂła jeszcze wiĂŞksze zdziwienie.

O ile fotografowanie szlaku nie nastrĂŞczaÂło problemĂłw zwiÂązanych z niezdrowym zainteresowaniem, to przebywanie i fotografowanie w obrĂŞbie posterunkĂłw ruchu stanowiÂło juÂż pewien kÂłopot.
Wielu Internautów, którzy widzieli s³upek podczas jego ewolucji zwraca³o uwagê, ¿e brakuje w nim zdjêÌ ze stacji i mijanek. Przez d³ugi czas by³o to spowodowane obowi¹zuj¹cymi przepisami na PKP a tak¿e (a mo¿e przede wszystkim) podejœciem œciœle okreœlonej grupy osób pracuj¹cych na LHS, co powodowa³o, ¿e w tym czasie o jakiejkolwiek wspó³pracy ze spó³k¹ zarz¹dzaj¹c¹ lini¹ nie by³o mowy.
Ze strony ówczesnego Prezesa Zarz¹du us³yszeliœmy m.in. ¿e "nie ma LHS dla osób prywatnych". Pojawi³y siê nawet oskar¿enia, ¿e istnienie serwisu LHS.pl jest nielegalne, jak i ¿¹dania jego likwidacji. Zarz¹d równie¿ wyda³ pracownikom polecenie zg³aszania SOK i prze³o¿onym (zaœ oni policji) o ka¿dym przypadku zauwa¿enia osób postronnych w obrêbie podleg³ego posterunku.
S³owem - zniechêcano nas intensywnie (choÌ nieskutecznie :) do pasjonowania siê LHS. Zale¿noœci s³u¿bowe i zarz¹dzenia dyrekcji Spó³ki robi³y swoje, wiêc obawa przed kontaktami z nami by³a zrozumia³a. Byli i tacy, dla których osoby paraj¹ce siê kolejowym hobby by³y zjawiskiem conajmniej z innej planety.

Pracownicy byli jednak ciekawi "swojej" linii. Wszystko zmieni³o siê w momencie gdy internet przestawa³ byÌ luksusem i szczególnie w mniejszych miejscowoœciach stawa³ siê normalnoœci¹, wiêc prywatne zainteresowane pracowników nasz¹ witryn¹ by³o coraz wiêksze. Zachêcaliœmy wiêc do odwiedzania naszgo serwisu internetowego, a tak¿e przygotowaliœmy - g³ównie dla tych, którzy nie maj¹ dostêpu do sieci - album z blisko setk¹ zdjêÌ (obecna edycja zawiera ich niemal 200), tych ogólnie dostêpnych na LHS.pl jak i wybranych ciekawostek, których z ró¿nych wzglêdów pró¿no szukaÌ w sieci.

Kiedyœ (sierpieù 2005) zostaliœmy mile zaskoczeni przez dy¿urnego jednej ze stacji na Roztoczu. Starszy pan powita³ nas bardzo ciep³o i zanim rozmowa siê rozkrêci³a, zapyta³ czy teraz bêdziemy fotografowaÌ szlak od semafora na którym skoùczyliœmy w maju. Zamurowa³o nas, bo faktycznie skoùczyliœmy na tym semaforze. Pan dy¿urny by³ z naszym "s³upkiem" na bie¿¹co. :))).
Jak widaĂŚ komputer nie gryzie, a internet jest dla wszystkich bez wzglĂŞdu na wiek.

Dobre nastawienie pozwoli³o wykonaÌ s³upki na kilku stacjach i mijankach. Nie robiono nam wiêkszych trudnoœci, choÌ czêœÌ dy¿urnych chêtnie widzia³aby jakieœ zezwolenie, upowa¿nienie, etc., ogólnie: "jakiœ papier" z dyrekcji na poparcie naszej obecnoœci. By³y i takie miejsca, gdzie z marszu straszono nas policj¹ i innymi s³u¿bami jak np. SOK (Strasz Okay) gdy tylko zbli¿yliœmy siê do nastawni. Tam trzeba by³o sobie odpuœciÌ.

PrzeÂłom...

...w stosunkach z Zarz¹dem nast¹pi³ wraz ze zmianami personalnymi w Zarz¹dzie Spó³ki w 2004 r..
Nie wdaj¹c siê w personalne szczegó³y od tej pory dzia³aliœmy ju¿ za milcz¹c¹ aprobat¹ Zarz¹du. Proces interaktywizacji linii przebiega³ bez zak³óceù, bowiem dopiero rozpêdzaliœmy siê z iloœci¹ materia³u zdjêciowego. By³o jeszcze mnóstwo szlaku do zaliczenia, wyszliœmy z za³o¿enia, ¿e na stacje i mijanki przyjdzie czas póŸniej.

W ci¹gu mijaj¹cego roku nasze stosunki z w³adzami Spó³ki ociepli³y do tego stopnia, ¿e otrzymaliœmy w lutym 2005 r. zaproszenie do Zamoœcia na uroczyste obchody 25-lecia LHS, a w maju - pisemne zezwolenie na poruszanie siê i wykonywanie zdjêÌ na terenach nale¿¹cych do spó³ki, zwane przez nas "glejtem".

Owo zezwolenie by³o kluczem do wielu miejsc, do których dot¹d nie mieliœmy wstêpu. Prawo nie zabrania fotografowania infrastruktury kolejowej, wiêc wzmiankê o zgodzie na fotografowanie potraktowaliœmy jako formê grzecznoœciow¹ g³ównie na u¿ytek osób, którym okazywaliœmy ten dokument.

Efektem "glejtu" by³a tak olbrzymia iloœÌ materia³u fotograficznego (szczególnie z urlopowych wyjazdów), której kolega Ciemny nie nad¹¿a³ obrabiaÌ! Z tego te¿ powodu (oraz przeprowadzki i magisterium), wiele zdjêÌ czeka³o na publikacjê nawet do póŸniej jesieni.

"Glejt", nie posiadaÂł "daty waÂżnoÂści", wiĂŞc uznaliÂśmy go za obowiÂązujÂący do odwoÂłania. WydawaÂłoby siĂŞ, Âże LHS stoi otworem, i moÂżna bez przeszkĂłd fotografowaĂŚ brakujÂące odcinki szlaku. Nic bardziej mylnego!
Mimo posiadania magicznego "dokumentu z piecz¹tk¹" znalaz³y siê osoby, które kwestionowa³y jego wa¿noœÌ. Warto przytoczyÌ kilka przyk³adów, bo s¹ to przypadki absurdu z jakimi spotyka siê wielu sympatyków kolei w Polsce.

Mijanka z betonu

W pierwszym przypadku jeden z dwóch dy¿urnych (bo wiêcej ni¿ jeden krêci³ nosem nad tym dokumentem) pe³ni¹cych s³u¿bê na jednej z mijanek rzuci³ tylko: "Nie interesuje mnie, liczê do piêciu i ma was nie byÌ, bo dzwoniê po policjê". Drugi z panów popisa³ siê wiêksz¹ fantazj¹: Stwierdzi³ niewa¿noœÌ dokumentu, poniewa¿ widnia³a na nim data z maja 2005, (odwiedziliœmy posterunek w sierpniu lub wrzeœniu tego¿ roku) i za¿¹da³ przyjazdu "osoby która to napisa³a" (cz³onka zarz¹du? - przyp. aut.), albo naczelnika z Woli (Baranowskiej - przyp. aut.). Nie pozostawalo nam nic innego jak tylko postukaÌ siê w czo³o z litoœciwym uœmiechem i wynieœÌ siê z mijanki.

HrubieszĂłw Towarowy teÂż jest pechowy

Nastêpny przypadek mia³ miejsce w Hrubieszowie Towarowym, gdzie bardzo nieufnie przyjêto nasz "glejt". Zakwestionowano widniej±ce na dokumencie pieczêæ i podpis Cz³onka Zarz±du, który zostal odwo³any przez Radê Nadzorcz± Spó³ki z pocz±tkiem roku 2006. Rada odwo³a³a w tym czasie tak¿e pozosta³ych cz³onków Zarz±du ³±cznie z prezesem (by³ to czas zawirowañ personalnych w spó³ce). Pani naczelnik do¶æ intensywnie wydzwania³a w tej sprawie do Zamo¶cia. Namierzy³a w koñcu cz³owieka, który przygotowa³ (za pomoc± komputera i drukarki) ten dokument. Ów pan stwierdzi³, podobnie jak p. Naczelnik, ¿e jest niewa¿ny, gdy¿... cz³onek zarz±du, który to podpisa³... nie jest ju¿ cz³onkiem zarz±du (sic!) Id±c tym tokiem rozumowania mo¿na uznaæ wiêkszo¶æ obowi±zuj±cych ustaw (w tym Konstytucjê RP!) za niewa¿ne, gdy¿... podpisa³ poprzedni prezydent... :). Zapytamy o to tego pana przy najbli¿szej okazji.

Przy okazji warto wspomnieÌ, i¿ nie by³o to nasze pierwsze podejœcie do tematu s³upków w Hrubieszowie. Poprzednio próbowaliœmy tam zrobiÌ zdjêcia 1 maja 2004, przy okazji wykonania fotoreporta¿u o tym jak wygl¹da³ ruch na stacji granicznej LHS w momencie wejœcia Polski do Unii Europejskiej. Spó³ka wyrazi³a zgodê na zdjêcia, lecz gdy przyjechaliœmy na drugi etap zdjêÌ (zrobiÌ s³upki w dzieù) okaza³o siê, ¿e zgoda obowi¹zywa³a, ale tylko w nocy (bez komentarza). Efekt jest widoczny do dziœ - redakcja podjê³a decyzjê o niepublikowaniu zdjêÌ zrobionych na stacji w nocy.
Tu warto dodaĂŚ, iÂż tego dnia na wysokoÂści zadania stanĂŞÂła jednak StraÂż Graniczna, ktĂłra wydaÂła od rĂŞki zgodĂŞ na wykonywanie zdjĂŞĂŚ na granicy (dziĂŞki temu sÂłupek rozpoczyna siĂŞ w kilometrze 0.0 zamiast np. 0.5).

WrĂłcmy jednak do maja 2006 r. i przypadku zakwestionowania posiadanego przez nas "glejtu".
Tym razem nie poddaliÂśmy siĂŞ tak Âłatwo.
Nastêpnego dnia Pani Naczelnik odebra³a Bardzo Wa¿ny Telefon z Zamoœcia, po którym by³a zdecydowanie bardziej sk³onna do wspó³pracy, choÌ nie wyra¿a³a z tego powodu entuzjazmu. Poniewa¿ informacja o tej rozmowie nadesz³a dos³ownie gdy Ciemny, robi¹c s³upki od strony Werbkowic, mija³ tarczê ostrzegawcz¹ semafora wjazdowego stacji HT, ekipie pozosta³o wys³aÌ delegacjê do Pani Naczelnik, by zawiadomiÌ o swoim przybyciu i... otrzymaÌ opiekuna i przewodnika w jednej osobie. :) Ciemny otrzymal przez radio sygna³ S2 (w E1 - instrukcji sygnalizacji kolejowej znaczy tyle co zielone œwiat³o :) i "z marszu" razem z Pilotem wykonali dokumentacjê fotograficzn¹ HT, tym samym zamykaj¹c s³upkiem pierwsze 200 kilometrów LHS.

Technicznie patrzÂąc, czyli 394.6 * 10 * 2 = 7892...

Parafrazuj¹c znane zdanie wypowiadane pod koniec ka¿dego odcinka serialu "Ulica Sezamkowa" ca³y ten zwariowany projekt sponsorowa³a tajemnicza liczba 7892. Sk¹d siê ona wziê³a? To proste - jest to d³ugoœÌ LHS mierzona w kilometrach przeliczaj¹c to na iloœÌ s³upków hektometrowych (*10) mno¿¹c przez iloœÌ stron, w któr¹ bêd¹ robione zdjêcia (wschód, zachód = 2).
Wzór ten wyznaczy³ iloœÌ zdjêÌ niezbedn¹ do uwiecznienia ca³ej LHS i umieszczenia tego w sieci (w praktyce jest to jednak oko³o 10.000).

Teoretycznie interaktywizacja wydaje siê prost¹ spraw¹ - bierze siê cz³owieka z aparatem i wyprawia siê go na szlak, ¿eby robi³ zdjêcia. Raczej nigdy nie jest to 400 km szlaku do zrobienia naraz! Ogl¹daj¹c zdjêcia nie widzi siê ca³ego zaplecza technicznego i przygotowaù jakie trzeba by³o poczyniÌ, aby stworzyÌ tak gigantyczn¹ galeriê zdjêciow¹. WiêkszoœÌ zdjêÌ cieszy oko niebieskim niebem, chmurkami, przyrod¹ i torami sk¹panymi w letnim s³oùcu. Ile osób w tym momencie pomyœla³o sobie, ¿e takie zdjêcia s¹ wykonywane nierzadko przy 30°C upale, gdzie temperatura rozgrzanej s³oùcem nawierzchni kolejowej zbli¿a siê do 50°C, w g³owie krêci siê od zapachu smaru i impregnatu z podk³adów...

Zrobienie zdjêÌ (wymagaj¹ce czêsto nieco zabawy w szko³ê przetrwania) to jedno. Drug¹ rzecz¹ by³o przetworzenie zgromadzonego materia³u, tak aby by³ uporz¹dkowany i logicznie widoczny na stronie internetowej. Ciemny napisa³ specjalnie do tego celu dedykowane oprogramowanie, które znacznie uproœci³o sprawê katalogowania zdjêÌ i wpisywania ich do bazy danych na serwerze. Pozosta³ jedynie aspekt graficzny, bowiem trzeba by³o nierzadko dokonaÌ korekt ka¿dego zdjêcia, zretuszowaÌ niektóre b³êdy (np. plamki od przelatuj¹cych przed obiektywem owadów), itd. Nieraz obróbka kilkuset metrów trwa³a kilka godzin... napewno z ca³ego tego projeku zrobienie zdjêcia na szlaku jest najprzyjemniesz¹ rzecz¹ :-)

Epilog

Porz¹dkuj¹c w sierpniu 2006 ca³y dotychczas opublikowany materia³ zdjêciowy stwierdziliœmy, ¿e s³upek jest prawie na ukoùczeniu. Pozosta³o trochê dziur, g³ównie w okolicach Koz³owa (km 327) i gdzieœ pomiêdzy Zarzeczem a Jaroszowcem (km 365). To akurat bez problemu uzupe³niliœmy. Gorzej, ¿e dziury wypad³y obok mijanki Mi¹czyn. Ale nie ma dla nas rzeczy niemo¿liwych - pod koniec listopada Krzychu, przebywaj¹c s³u¿bowo w Zamoœciu podjecha³ do Mi¹czyna i dorobi³ brakuj¹ce s³upki. Nie s¹ byÌ mo¿e rewelacyjne, zwa¿ywszy na porê roku, ale s¹ i to jest najwa¿niejsze!. Tym sposobem samym zakoùczyliœmy chyba najbardziej zwariowane przedsiêwziêcie w historii kolejowego hobby w Polsce. Zapewne na tym siê nie skoùczy, uwielbiamy przemierzaÌ kilometry szlaku na w³asnych nogach, poza tym ju¿ planujemy aktualizacjê dawno nie odwiedzanych odcinków i powtórki zdjêciowe przy s³onecznej pogodzie. A co przyniesie przysz³oœÌ? ByÌ mo¿e kiedyœ doczekamy siê digitalizacji tej trasy dla jednego z popularnych symulatorów kolejowych, i ka¿dy bêdzie siê móg³ wirtualnie przejechaÌ po LHS? Po¿yjemy, zobaczymy, a na pewno opiszemy!

To na razie tyle tytuÂłem zakoĂączenia tego zwariowanego przedsiĂŞwziĂŞcia. KiedyÂś dopiszemy ciÂąg dalszy tej strony. MoÂże w kolejnej edycji ISK...

ZredagowaÂł Tomek KuÂźniak